Zrozumienie Zachowania Dzieci z Nadpobudliwością Psychoruchową

Dzieci z nadpobudliwością psychoruchową często wykonują te same zadania z różnym skutkiem. Raz radzą sobie doskonale, a innym razem popełniają liczne błędy. Mogą długo koncentrować się na jednej zabawie, ale równie często zmieniają swoje zajęcia. Ich zainteresowania przypominają „słomiany ogień” – są bardzo intensywne, ale krótkotrwałe. Na przykład, dziecko może przez godzinę budować skomplikowaną konstrukcję z klocków, by nagle porzucić ją i zająć się rysowaniem, a po kilku minutach przejść do biegania po pokoju.

Takie zachowanie wywołuje specyficzne reakcje u wychowawców. Z jednej strony czują się wyczerpani ciągłą aktywnością dziecka i niezadowoleni z jego działań. Z drugiej strony zauważają, że dziecko potrafi osiągnąć dobre wyniki, gdy się postara. To prowadzi do wątpliwości co do intencji dziecka i skutkuje różnymi represjami lub błędami wychowawczymi. Wychowawcy mogą być sfrustrowani, gdy widzą, że dziecko ma potencjał, ale nie zawsze go wykorzystuje. Przykładowo, nauczyciel może być zniechęcony, gdy dziecko raz napisało piękne wypracowanie, a następnym razem oddało ledwie kilka zdań.

Dzieci nadpobudliwe często buntują się, nie czując winy za swoje zachowanie. Czasami jednak odczuwają nadmierne poczucie winy i czują się zagrożone. W obu sytuacjach dochodzi do nasilenia nadpobudliwości, co dodatkowo pogarsza ich funkcjonowanie. Dziecko, które czuje się nieakceptowane lub niezrozumiane, może reagować jeszcze większą impulsywnością lub wycofaniem. Na przykład, dziecko, które zostaje skarcone za nieukończenie pracy domowej, może poczuć się niepewnie i zacząć unikać szkoły.

Jak Pomóc Dzieciom Nadpobudliwym?

1. Zrozumienie i Akceptacja: Kluczowe jest zrozumienie, że nadpobudliwość to nie zła wola dziecka, lecz stan, który wymaga wsparcia. Akceptacja i empatia ze strony dorosłych mogą znacząco poprawić jego samopoczucie i zachowanie. Na przykład, zamiast karcić dziecko za brak skupienia, warto zauważyć jego wysiłki i wspierać je w dalszym działaniu.

2. Struktura i Rutyna: Dzieci nadpobudliwe potrzebują jasnej struktury i rutyny. Regularne harmonogramy pomagają im lepiej zorganizować swoje działania i zmniejszyć chaotyczność. Na przykład, ustalony plan dnia, w którym przewidziane są przerwy na różne aktywności, może pomóc dziecku lepiej zarządzać swoim czasem.

3. Krótko i Konkretne Zadania: Dzieci te lepiej radzą sobie z krótkimi i konkretnymi zadaniami. Rozbijanie większych zadań na mniejsze kroki może pomóc im w osiąganiu sukcesów. Na przykład, zamiast oczekiwać, że dziecko przeczyta całą książkę na raz, warto podzielić ją na krótsze fragmenty i nagradzać za przeczytanie każdego z nich.

4. Pozytywne Wzmocnienie: Wzmacnianie pozytywnych zachowań poprzez pochwały i nagrody może motywować dziecko do dalszych starań. Na przykład, nagradzanie dziecka za ukończenie zadania może zachęcić je do kolejnych wysiłków.

5. Wsparcie Specjalistów: W przypadku silnej nadpobudliwości warto skorzystać z pomocy psychologa lub terapeuty, którzy mogą zaoferować specjalistyczne wsparcie i strategie radzenia sobie z trudnościami. Specjalista może zaproponować terapie behawioralne lub inne metody, które
pomogą dziecku lepiej radzić sobie z codziennymi wyzwaniami.